Od początku byłam bardzo zaangażowana w program Mój zeszyt pomagający uczyć się, uważam, że pozwala on na zebranie wielu współczesnych metod edukacyjnych w jedną całość. Jestem wdzięczna za to, czego się nauczyłam podczas kursu, na pewno będę kontynuować tę metodę. Chciałabym podzielić się kilkoma swoimi przemyśleniami.

Zbliżają się święta, a po nich koniec I okresu, czyli podsumowanie niemal półrocznej pracy uczniów. To dobry czas na refleksję.

Rozpoczęłam swoją karierę z pasją i przekonaniem, że nauczyciel powinien mieć/znać wszystkie odpowiedzi. Z czasem poczułam, że coś w tym obrazie się nie zgadza. Coraz częściej wracałam do domu zmęczona, z poczuciem, że tracę kontakt z uczniami i że moja praca sprowadza się jedynie do wypełniania obowiązków. Myśl o odejściu ze szkoły pojawiała się coraz częściej.

Tadeusz Kantor, twórca teatru Cricot II, jedna z najbardziej niezwykłych i ważnych osobowości XX wieku, artysta totalny, wybitny, ponadczasowy, powiedział kiedyś: Nie można być ciągle na fali, trzeba być falą. To krótkie zdanie niesie w sobie głęboką myśl o autentyczności, twórczej niezależności i potrzebie działania z wewnętrznego przekonania, a nie pod presją chwilowych trendów. W kontekście edukacji słowa te można odczytać jako apel o prawdziwe zaangażowanie w wychowanie przez sztukę – o tworzenie przestrzeni, w której młody człowiek nie tylko uczy się ról, ale także staje się sobą. Teatr nie powinien być jedynie dodatkiem do szkolnego programu, lecz ważnym elementem rozwoju emocjonalnego, społecznego i duchowego uczniów.

Mowa oczywiście o podpisie Karola Nawrockiego pod ustawą wprowadzającą reformę edukacji „Kompas Jutra”. Sporo osób się tym emocjonuje, choć ja uważam, że niepotrzebnie. Otóż, Drogi Czytelniku, niezależnie od decyzji lokatora Dużego Pałacu, będzie to polityczny sukces Barbary Nowackiej. Jeśli podpisze, ministra uzyska możliwość pełnej realizacji swojego opus magnum, które postawi ją w szeregu osób znanych w historii polskiej edukacji, tuż obok innej sławnej reformatorki, Anny Zalewskiej. Jeżeli zaś nie podpisze – będzie mogła do końca życia opowiadać, jak cudownie byłoby w polskiej szkole, gdyby nie obstrukcja Prezydenta, i chodzić w nimbie męczeństwa.

Zadania fakultatywne (albo rozwojowe) są to zadania do zrobienia z własnego wyboru. Nie jest to tradycyjna praca domowa, zadawana w normalnych warunkach jako obowiązkowa. Można je zrobić lub nie i uczeń może często wybierać z różnych propozycji taką pracę, która uzna dla siebie za ciekawą i rozwijającą.