Przeprowadzone ostatnio przez zespół uczonych z Uniwersytetu Warszawskiego „Ogólnopolskie badanie na temat ryzyka psychologicznego i stresu w zawodzie nauczyciela”[1] wykazało, że 50% badanych doświadcza wysokiego lub bardzo wysokiego poziomu stresu, a tylko mniej niż jedna piąta uznaje poziom obciążenia za niski. W efekcie, 72% respondentów nie wyklucza odejścia z zawodu, z czego jedna trzecia aktywnie się do tego szykuje.

Podstawowa Społeczna Szkoła „Niedźwiednik” to wyjątkowy punkt na mapie Trójmiasta – miejsce, które od ponad 30 lat łączy ludzi, którym bliskie są relacje, szacunek i troska o drugiego człowieka. Tydzień Szczęścia w Szkole towarzyszy nam od kilku lat i staje się piękną tradycją, która nastraja pozytywnie dzieci, rodziców oraz grono pedagogiczne na dalszą część edukacyjnej podróży.

Po niemal dwudziestu latach pracy w szkole do kolejnych reform podchodzę z pewną ostrożnością. Nie dlatego, że nie lubię zmian. Raczej dlatego, że wiem już, że nowe nie zawsze znaczy lepsze, a rozwiązanie dobrze wyglądające na papierze dopiero w szkolnej codzienności pokazuje swoją prawdziwą wartość. Ale jest jeden element obecnych zmian, któremu przyglądam się z dużą sympatią: "Tydzień projektowy".

Żyjemy w epoce, w której wiedza przestała być skarbem ukrytym w bibliotekach, a stała się strumieniem nieustannie płynącym, dostępnym na wyciągnięcie ręki, gotowym do użycia w każdej chwili. To zmiana rewolucyjna, dokonywała się w czasie ostatnich kilku dziesięcioleci. Wystarczy telefon, szybkie zapytanie, a teraz także narzędzia sztucznej inteligencji, które nie tylko podpowiadają odpowiedzi, lecz także syntetyzują, porządkują i interpretują. W takim świecie nawet moje własne poszukiwania i narzędzia dydaktyczne musiały ulec przemianie.

Dzięki interdyscyplinarnemu podejściu, proste rzuty kostką na zajęciach edukacji wczesnoszkolnej stają się pretekstem do ćwiczenia wyobraźni, logicznego myślenia oraz umiejętności społecznych. Warto korzystać z tych popularnych pomocy dydaktycznych, a nawet samemu je tworzyć z dziećmi.

Pewna chińska bajka opowiada o starym mistrzu, który szukał swojego następcy. Każdy z jego uczniów chciał zostać namaszczony na to stanowisko, więc naśladowali oni swojego nauczyciela we wszystkim, ale mimo to mistrz nie mógł się zdecydować. Powtarzał pod nosem: taki sam jak ja. I pewnego dnia pojawił się nowy uczeń, który robił wszystko dokładnie odwrotnie niż mistrz i to on, pomimo protestów pozostałych uczniów, został wybrany następcą. Stary mistrz dostrzegł w nim właśnie siebie - kogoś, kto podąża własną ścieżką[1]. I tu pojawia się pytanie o rolę nauczyciela w polskiej szkole – kim on jest i kim powinien być dla ucznia.