Międzynarodowy Dzień Postaci z Bajek obchodzony jest 5 listopada, w rocznicę urodzin Walta Disneya. To doskonała okazja, aby w szkole przypomnieć sobie ulubionych bohaterów bajkowych i zanurzyć się w świat fantazji!

Taki tytuł artykułu w zagranicznym serwisie edukacyjnym od razu mnie zainteresował. Faktycznie współczesny świat cierpi na deficyt łaski i również w szkole jest mało obecna. Oceniamy, krytykujemy, poszukujemy błędów, tropimy niedociągnięcia. Nie ma miejsca na wybaczanie, troskę, zrozumienie i łaskę.

Komunikacja empatyczna oparta jest na dwóch kluczowych elementach: głębokim słuchaniu i zrozumieniu. Ważne jest, aby dzieci czuły się wysłuchane i zrozumiane, co stwarza przestrzeń do ich rozwoju emocjonalnego i społecznego. Choć początkowo komunikacja empatyczna może wydawać się trudna, szczególnie wśród młodszych dzieci, widzę, jak stopniowo pozwala im wyrażać swoje emocje i potrzeby w sposób, który nie rani innych, budując w ten sposób zdrowe relacje.

Według Marshalla Rosenberga, twórcy NVC, empatia to uważne towarzyszenie sobie oraz drugiej osobie, by za słowami, bez względu na ich treść widzieć uczucia i stojące za nimi potrzeby. Jest to pewna optyka, dzięki której widzimy, że słowa są wyrazem, czasem „tragicznym” naszych uczuć i potrzeb i nie są wymierzone przeciwko nikomu. Nawet jeśli są krytyką czy zarzutem. Taka optyka pomaga nam „nie brać” ich do siebie a poprzez uważne słuchanie docierać do sedna tego, co rozmówca chce nam tak naprawdę przekazać.

Większość osób uważa się za dobrych słuchaczy. Niestety, tak zazwyczaj nie jest, a to w konsekwencji może osłabiać tworzenie dobrych relacji. Przedstawię siedem wskazówek, jak rozwijać dobre słuchanie.

Współczesne dzieci nie są „cyfrowe” – są po prostu dziećmi, które dorastają w świecie technologii, tak jak wcześniejsze pokolenia dorastały w świecie książek, radia czy telewizji. Ich naturalna obecność w środowisku online nie oznacza, że mają wrodzoną umiejętność mądrego korzystania z narzędzi cyfrowych. Przeciwnie – to środowisko pełne pokus, bodźców i ryzyka, które wymaga wsparcia, przewodnictwa i refleksji ze strony dorosłych. To, jak dzieci nauczą się korzystać z technologii – czy będzie to rozwijające i bezpieczne doświadczenie, czy źródło napięcia i uzależnienia – zależy przede wszystkim od nas.