Pisanie to umiejętność celowa, opanowywana po coś. Człowiek pisze, aby zanotować myśl, informację. Ma to zrobić szybko i czytelnie. Litery mają cechy charakterystyczne, które pozwalają nam je zidentyfikować i pismo uproszczone na nich się opiera, eliminując zbędne dodatki. Umożliwia skupienie się na literach, nie na towarzyszących im falach, pętelkach, falbankach oraz łączeniach, a w efekcie pisanie chętniej i szybciej!

Od maja trwają egzaminy, poprawki, poprawianie prac, ustalanie stopni na koniec roku. Uczniowie przestają być zainteresowani nauką. Jeśli stopnie już są wystawione, to uczniowie przestają widzieć sens chodzenia do szkoły i uczenia się czegoś nowego. Zaczynają się takie "nieformalne" niby-wakacje. Wiele klas wyjeżdża w tym czasie na wycieczki, ale to nie zapełni całego okresu przedwakacyjnego. Zróbmy coś inaczej.

Edukacja matematyczna w klasach młodszych to bardzo ważna sprawa. Ważne, aby była prowadzona w sposób świadomy, aktywny, adekwatny do wieku rozwojowego dzieci. Niedobrze, jeśli edukacja matematyczna dzieje się tylko w podręcznikach, ćwiczeniach czy zeszytach. Niedobrze, jeśli skupia się jedynie na liczbach i rachowaniu.

Umiejętność sporządzania notatek przydaje się każdemu człowiekowi. Notatka i zawarta w niej refleksja jest głównym obszarem dla uczenia się. Dobrze, aby uczniowie nauczyli się je robić już w szkole podstawowej. Ale dla wielu uczniów nawet w szkole średniej robienie notatek jest trudne. W tym wpisie kilka pomysłów na sensowne notowanie.

Udział w hackathonie to szansa na zdobycie nowych zawodowych umiejętności, rozbudowę swojej sieci kontaktów i zaprezentowanie się przed potencjalnymi pracodawcami. Często to również okazja na zdobycie wartościowej nagrody. Warto więc dobrze przygotować się do tego wydarzenia. Podpowiadam, jak to zrobić.

Przed naszymi oczami często pojawia się widok osób miziających ekrany, skrolujących media społecznościowe w telefonie. Co się za tym kryje? Jako biolog widzę ewolucyjną zmianę społecznego behawioru. Na korytarzach uniwersyteckich budynków, w bibliotece, w salach ćwiczeniowych i wykładowych, w autobusie – wszędzie ten sam obrazek. Pochylone głowy, skupione twarze, palce nieustannie przesuwające się po szklanych ekranach smartfonów. Mizianie, skrolowanie, jakby w transie... Co tak nas absorbuje?