Komunikowanie się jest fundamentalną częścią procesu uczenia się. Jako nauczyciele, komunikujemy się ze sobą nawzajem, jak również ze studentami, którzy często wchodzą w interakcję i z nami i pomiędzy sobą. Bogactwo środków nowych technologii komunikacyjnych umożliwia nam efektywne wykorzystanie ich w procesie nauczania. Dobrym przykładem jest blog.

Telewizję przez telefony komórkowe ogląda już kilkadziesiąt milionów ludzi na świecie – najwięcej w Japonii i Korei Południowej. Szacunki przewidują, że za kilka lat może to już być 500 mln osób, zaś w samej UE rynek w 2015 r. będzie wart około 20 mld euro. Stworzy to zupełnie nowe możliwości dla rozwoju interaktywnej, mobilnej telewizji edukacyjnej.
Z dużym prawdopodobieństwem możemy przyjąć, że w perspektywie kilkunastu lat technologia informacyjna stanie się nieodłącznym elementem życia prywatnego i zawodowego większości ludzi w naszym kręgu cywilizacyjnym. Pozyskiwanie, opracowywanie i wykorzystywanie informacji stanie się częścią typowych codziennych działań. 
Popularność technologii i usług Web 2.0 wśród użytkowników Internetu oraz ogromna liczba przykładów ich zastosowania w edukacji wskazują, iż nowe narzędzia internetowe mogą znakomicie wspierać, a nawet zastępować tradycyjną formę procesu kształcenia; mogą też dobitnie zmienić scenariusze zajęć online projektowane dla wykładów e-learningowych.
Dotąd wykorzystanie wolnego oprogramowania w szkolnictwie wyższym ograniczało się zazwyczaj do poziomu systemów operacyjnych i serwerów. Wyniki badań w ramach studium Campus Computing Project, dowodzą, że w szkoły wyższe coraz chętniej sięgają po ogólnodostępne systemy zarządzania nauczaniem (LMS) w celu prowadzenia kursów e-learningowych.

