W społeczeństwie informacyjnym kluczową umiejętnością, potrzebną na co dzień i uczniom i nauczycielom, jest wyszukiwanie w sieci informacji, jej weryfikacja oraz przetwarzanie w wiedzę. Rozwijanie tej umiejętności powinno być elementem programów nauczania na wszystkich etapach kształcenia. Metodą, która może tu przynosić pozytywne rezultaty, jest WebQuest i właśnie teraz warto z nią się bliżej zaznajomić.

W jaki więc sposób skutecznie zapamiętywać, uczyć się, a potem sięgać do pamięci po potrzebne nam informacje? Jeśli chcemy uruchomić nasz umysł, skłonić go do przyswojenia dużej ilości informacji i zespolenia ich z wiedzą uprzednio zdobytą, musimy pamiętać o zasadzie angażowania prawej i lewej półkuli mózgu. Pomogą nam w tym Mapy Myśli.

Bawić się słowami lubi każdy: mały, średni i duży – dzieci oraz dorośli. Wszyscy lubimy układać wyrazy z liter, wymyślać całkiem nowe słowa, przestawiać litery, eksperymentować. Dlatego ciągle wielką popularnością cieszą się takie gry planszowe, jak scrabble, remik słowny, czy też literaki na kurniku.

Wchodzę do pokoju córki. Na ścianach plakaty. Na jednym z nich czterech roześmianych członków zespołu „Arctic Monkeys” siedzi w łódce na środku jakiejś wielkiej wody. Zamykam oczy, słyszę jej plusk, śmiech z łódki, po chwili muzykę, której córka słucha wieczorami. Otwieram oczy - plakat jest martwy. Jak by go tu ożywić?

„Zintegrowane kształcenie przedmiotowo-językowe stanowi innowacyjne podejście metodyczne o znacznie szerszym zakresie niż samo nauczanie języków obcych. Jego zwolennicy podkreślają, że ma ono umożliwić biegłe opanowanie zarówno danego pozajęzykowego przedmiotu, jak i języka, w którym naucza się tego przedmiotu, przy czym do każdego z tych elementów przywiązuje się taką samą wagę” – czytamy w publikacji Eurydice poświęconej CLIL i wydanej po polsku w 2007 r. przez FRSE. A jak do tego podejść praktycznie?

W pewien chłodny dzień, kiedy już była świąteczna atmosfera, a jeszcze nie było świąt, dokonując codziennego rytuału przeglądu aktywności na Facebook’u, napotkałem na ciekawy profil o nazwie Facecje. Na tym profilu rozbawił mnie post na temat obrad Sejmu Wielkiego, gdzie komentarze umieszczane były przez bohaterów tych wydarzeń, z pełną opcją lajków i możliwości portalu. Pomijając oczywiście pewnego rodzaju słabości Facebook’a związane z wybitnie potocznym stylem prowadzenia „dyskusji”, sama forma aktywności strasznie mnie zainspirowała, oczywiście edukacyjnie.