Telefon komórkowy zaliczony został przez pedagogów i dyrekcję szkół do
głównych wrogów szkolnej edukacji. Czy słusznie? Można dostrzegać
negatywne strony jego obecności na zajęciach, ale wówczas nigdy nie dostrzeżemy w nim
narzędzia, za pomocą którego można uczyć. Na szczęście są na świecie
nauczyciele, którzy używają telefonów w klasie, aby mimo
wszystko... uczyć.
Czy w Polsce ruszył front innowacji dydaktyczno-technologicznej? Czy możemy się spodziewać, że w niedalekiej przyszłości polskie szkoły będą w większym stopniu wykorzystywały e-learning w nauczaniu? Rozmowę z Profesorem Maciejem M. Sysło Członkiem Rady do Spraw Edukacji Informatycznej i Medialnej MEN przeprowadził Mariusz Malinowski z CODN w Warszawie.
Szkolna edukacja w demokratycznym, wolnym kraju domaga się poszukiwania
systemu kształcenia dopasowanego do demokracji, wolności i potrzeb
obywatelskiego społeczeństwa. Stąd pytania o demokratyczną szkołę. Jaka
ona powinna być w demokratycznym, wolnym, obywatelskim kraju? Na czym
polega równość osób w takiej szkole?
Każdy troskliwy rodzic wierzy, że jego dziecko jest wyjątkowe:
wrażliwe, zdolne, inteligentne. Każdy rodzic ma rację. Małe dzieci,
wykazują wielkie zainteresowanie światem, szybko nabywają nowe
umiejętności, wierzą, że potrafią się nauczyć i mają odwagę
eksperymentowania. Dzieci są idealnymi kandydatami na naukowców, badaczy,
konstruktorów, twórców.
Specjalne uzdolnienia, talenty, choć są w człowieku i, parafrazując
słowa A. Maslowa, „domagają się ujawnienia”, mogą zostać nie odkryte
z powodu trudności i problemów związanych z nieodpowiednim spełnianiem
przez dziecko oczekiwań jego opiekunów, wychowawców i nauczycieli.
Chodzi o pewną skłonność do zajmowania się u dziecka tym, czego nie ma,
zamiast tym, co ma.
Żyjemy w świecie, który jest w coraz większym stopniu globalny.
Ogólnoświatowa współzależność zwiększa się; nasze życie jest coraz
bardziej splecione z życiem innych ludzi na całym świecie. Ale
jednocześnie w tym świecie zwiększają się rozbieżności i nierówność. Globalne problemy i wyzwania – bieda, zrównoważony rozwój, pokój – wymagają rozwiązań ogólnoświatowych.
Polscy rodzice nie wiedzą, kim są ich dzieci, co jest dla nich ważne i
czym się zajmują w wolnym czasie. Chociaż są najczęściej zadowoleni ze
szkoły, do której uczęszczają ich dzieci, i raczej nie przejmują się
ich edukacją szkolną - wynika z badania rodziców przeprowadzonego w
ramach IV edycji programu społecznego „Szkoła bez przemocy“.
Telefon komórkowy zaliczony został przez pedagogów i dyrekcję szkół do
głównych wrogów szkolnej edukacji. Czy słusznie? Można dostrzegać
negatywne strony jego obecności na zajęciach, ale wówczas nigdy nie dostrzeżemy w nim
narzędzia, za pomocą którego można uczyć. Na szczęście są na świecie
nauczyciele, którzy używają telefonów w klasie, aby mimo
wszystko... uczyć.
Czy w Polsce ruszył front innowacji dydaktyczno-technologicznej? Czy możemy się spodziewać, że w niedalekiej przyszłości polskie szkoły będą w większym stopniu wykorzystywały e-learning w nauczaniu? Rozmowę z Profesorem Maciejem M. Sysło Członkiem Rady do Spraw Edukacji Informatycznej i Medialnej MEN przeprowadził Mariusz Malinowski z CODN w Warszawie.
Szkolna edukacja w demokratycznym, wolnym kraju domaga się poszukiwania
systemu kształcenia dopasowanego do demokracji, wolności i potrzeb
obywatelskiego społeczeństwa. Stąd pytania o demokratyczną szkołę. Jaka
ona powinna być w demokratycznym, wolnym, obywatelskim kraju? Na czym
polega równość osób w takiej szkole?
Każdy troskliwy rodzic wierzy, że jego dziecko jest wyjątkowe:
wrażliwe, zdolne, inteligentne. Każdy rodzic ma rację. Małe dzieci,
wykazują wielkie zainteresowanie światem, szybko nabywają nowe
umiejętności, wierzą, że potrafią się nauczyć i mają odwagę
eksperymentowania. Dzieci są idealnymi kandydatami na naukowców, badaczy,
konstruktorów, twórców.
Specjalne uzdolnienia, talenty, choć są w człowieku i, parafrazując
słowa A. Maslowa, „domagają się ujawnienia”, mogą zostać nie odkryte
z powodu trudności i problemów związanych z nieodpowiednim spełnianiem
przez dziecko oczekiwań jego opiekunów, wychowawców i nauczycieli.
Chodzi o pewną skłonność do zajmowania się u dziecka tym, czego nie ma,
zamiast tym, co ma.
Żyjemy w świecie, który jest w coraz większym stopniu globalny.
Ogólnoświatowa współzależność zwiększa się; nasze życie jest coraz
bardziej splecione z życiem innych ludzi na całym świecie. Ale
jednocześnie w tym świecie zwiększają się rozbieżności i nierówność. Globalne problemy i wyzwania – bieda, zrównoważony rozwój, pokój – wymagają rozwiązań ogólnoświatowych.
Polscy rodzice nie wiedzą, kim są ich dzieci, co jest dla nich ważne i
czym się zajmują w wolnym czasie. Chociaż są najczęściej zadowoleni ze
szkoły, do której uczęszczają ich dzieci, i raczej nie przejmują się
ich edukacją szkolną - wynika z badania rodziców przeprowadzonego w
ramach IV edycji programu społecznego „Szkoła bez przemocy“.
