Uczniowie od pierwszych lat edukacji szkolnej przepadają za grami wszelkiego typu i nie powinno ich zabraknąć na żadnym z etapów kształcenia. Ale okazuje się, że wielu uczniów, już w szkole podstawowej, chętnie tworzy też swoje gry, zarówno te tradycyjne, jak i komputerowe. Wykorzystajmy tę pasję do celów edukacyjnych, zwłaszcza w szkole.

Świat wokół nas nieustannie się zmienia, wpływając na stosunki społeczne, gospodarcze, polityczne, a także na naszą edukację i sferę prywatności. Czy tego chcemy, czy nie, zmiany te dotyczą także szkoły i powinniśmy (konstruktywnie) zastanawiać się, jak zmienić szkołę (jako instytucję) i edukację szkolną, tak aby młody człowiek, którego kształci szkoła, miał szansę w tym nieustannie zmieniającym się świecie na odniesienie sukcesu dzięki wiedzy i kompetencjom, które uzyskał w także szkole.

Zbyt często straszymy tym internetem, zarówno jako rodzice, jak i nauczyciele. Tymczasem od najmłodszych lat trzeba uczyć dzieci mądrego korzystania z internetu, ale nie tylko jako biernego odbiorcę informacji / zasobów w nim publikowanych. Powinniśmy uczyć także bycia twórcą treści w internecie, gdyż to jedna z podstawowych umiejętności we współczesnym świecie. Do ćwiczenia tych umiejętności świetnie nadaje się blogowanie.

Rozpoczął się w szkołach kilkumiesięczny maraton egzaminacyjny. Szóstoklasiści, gimnazjaliści, uczniowie szkół ponadgimnazjalnych – wszyscy będą przeżywać trudne chwile. Egzaminy wciąż postrzegane są przez wielu jako kwintesencja edukacji. Uczniowie Społecznego Liceum Ogólnokształcącego z Żar postanowili to skomentować na własny sposób.

fot. Fotolia.com

Nauczanie otwarte znów staje się coraz bardziej powszechne, po szczycie popularności nauczania na odległość (ODL) w latach 90. ubiegłego wieku. W związku ze zmianami społecznymi, technologicznymi i zmianami w życiu zawodowym, edukacja uległa globalizacji, a z nauczania otwartego korzysta obecnie więcej osób, niż kiedykolwiek wcześniej. Najważniejsze pytanie brzmi: jak wdrażać ten rodzaj nauczania, aby osiągać najlepsze wyniki?

Małe dzieci potrzebują dużo ruchu, także podczas zajęć szkolnych. Największym dydaktycznym barbarzyństwem jest prawdopodobnie wymaganie, aby „grzecznie” przesiedziały przez całe zajęcia w ławkach, najlepiej jeszcze nie krzycząc i nie mówiąc jedno przez drugiego. Czy można znaleźć jakieś metody pracy z dziećmi, które pozwoliłyby nauczycielowi jednocześnie dobrze poprowadzić zajęcia i wypełnić potrzeby ruchowe dzieci?