Bez internetu nie ma cyfrowej szkoły. A zatem jest to wyzwanie, od którego trzeba zacząć. Ale trudna, pokręcona i wyboista jest droga do szkoły, w której „normalnie“ będzie się można uczyć z wykorzystaniem internetu i różnych urządzeń komputerowych. Pełna niespodzianek i gwałtownych zwrotów. Można ją świetnie i z humorem opisać, z podziałem na „fazy“.

Przyznam, że przerażają mnie niekiedy zakupy sprzętu dla szkół, w których jednym postępowaniem „uszczęśliwia się“ od razu wiele szkół. Zdarzały się zatem i takie przypadki, gdy tablice interaktywne przez dłuższy czas mieszkały w piwnicy, gdyż nikt nie był nimi zainteresowany. Jedna szkoła różni się od drugiej i może akurat nie wszędzie potrzeba takich samych zakupów? Jak zatem inwestować mądrze w sprzęt, ile i jakiego sprzętu potrzebujemy?

Szkoła jako instytucja funkcjonuje dziś w świecie nowych możliwości, w którym przy odpowiedniej motywacji i nakładach możliwa jest realizacja nauczania w formie zupełnie odmiennej niż jeszcze 10, 20 lat temu. Z modelu „przelewowego“ możemy stosunkowo łatwo przejść do modelu projektowego czy eksperymentowego nauczania, albo lepiej ujmując: uczenia się. Bo uczyć się wiele w tym modelu będzie także nauczyciel.

Ogromną zaletą istniejących programów edukacji mieszanej jest to, że można stosunkowo łatwo podpatrzeć, jak z wykorzystaniem tej metody uczą inni, w innej szkole i w innym środowisku. Trudno jest się zabrać do samemu i od zera. Dużo łatwiej, gdy rad i wskazówek udzielą nam ci, którzy posługują się tą metodą już dłuższy czas.

Największym wyzwaniem związanym z edukacją mieszaną jest nie tyle konieczność opanowania przez uczących się określonych technologii edukacyjnych, z pomocą których będą się uczyć, lecz pewna zmiana mentalna. Muszą chcieć się uczyć, być odpowiedzialni za własne kształcenie. Każde kształcenie zdalne wymaga takiej odpowiedzialności.

Programowanie jest jak magia. Programiści to czarodzieje XXI wieku. Potrafią wyczarować coś z niczego. Zamiast zaklęć, mają komendy. Zamiast różdżek - równie długie linijki kodów. Jednak nie czarujmy się, niestety nie potrafimy programować.