Do napisania tego postu zainspirowała mnie wiadomość od dyrektorki szkoły, która poprosiła o rozmowę dotyczącą mojego doświadczenia związanego z budowaniem Cogito. W rozmowie bardzo mocno wybrzmiało coś, o czym w edukacji mówi się wciąż za mało: autonomia dyrektora nie jest dodatkiem, ale warunkiem, by szkoła mogła działać i się rozwijać.

Obserwacje koleżeńskie to jeden z najefektywniejszych sposobów doskonalenia pracy nauczyciela. Jednak na co dzień rzadko znajduje się czas na regularne obserwacje całych lekcji w nie swojej klasie. Ale jest na to sposób.

Przeprowadzanie ankiet wśród uczniów pozwala nauczycielowi uzyskać mnóstwo użytecznych informacji, zarówno o uczniach jak i o własnym nauczaniu. Można je wykorzystać na różnych etapach uczenia się uczniów i ich nauczania.

Po studiach nie zaczęłam pracy w szkole, pierwsze 12 lat pracowałam jako wykładowczyni matematyki na Politechnice Warszawskiej. Może Was to zdziwi, ale na uczelni w owych czasach nikt nie dbał o doskonalenie nauczania. Wykładowca miał być specjalistą w swojej dziedzinie, a studenci mieli z jego wiedzy korzystać. Piłeczka była po stronie studenta. Awans i kariera naukowca nie zależały od jakości prowadzonego przez niego nauczania studentów, tylko od dorobku naukowego.

Prawie każdy nauczyciel narzeka, że nie wystarcza mu czasu lekcji na nauczanie. Planowanie lekcji jest jak pisanie opowiadania: ma początek, środek i zakończenie. Decyzja o tym, ile czasu poświęcić na każdą część lekcji, aby zmieściła się w wyznaczonym czasie, jest trudna. Szczególnie braknie czasu na podsumowanie i refleksję uczniowską.

Debata o polskiej szkole nabrała tempa w ostatnich latach. Mniej więcej od momentu przedstawienia pomysłu na likwidację gimnazjów przez Annę Zalewską, wątki edukacyjne na stałe zagościły w programach i wizjach naszych polityków (oraz ich codziennych politycznych dyskusjach i przepychankach). Z charakterystyczną dla obecnych czasów głęboką polaryzacją.