Jak to możliwe, że niektórzy ludzie nie odczuwają istotnej poprawy samopoczucia, zarówno fizycznego jak i emocjonalnego, mimo, że odpoczywają? Wbrew pozorom nie są to odosobnione przypadki. Wobec takich sytuacji warto zastanowić się czy to w jaki sposób spędzamy wolny czas pozwala na efektywną regenerację i czy sprawi, że późniejszy powrót do obowiązków odbędzie się z w pełni ,,naładowanymi akumulatorami”.

Orientacja zawodowa w klasach I-III, jako element dużego szkolnego działania związanego z organizacją doradztwa zawodowego, gości w szkołach od wielu lat. Tematy związane z zawodami jakie wykonują rodzice oraz inni członkowie rodziny młodszych uczniów pojawiają się przy okazji realizacji treści programowych w każdym roku edukacji. Zazwyczaj jest to jedynie wspomnienie bez głębszej refleksji, wyciągania wniosków, więc temat zawodów i pracy raczej traktowany jest bardzo luźno.

Sport to esencja fair play, szlachetnej rywalizacji i kształtowania charakteru – przynajmniej tak o nim myślimy. Rzeczywistość jednak bywa odmienna i bardziej złożona. Kiedy gra jest o wysoką stawkę, w obliczu presji na wynik, możemy dostrzegać jego niepokojące „ciemne strony”, gdzie etyka schodzi na drugi plan. Warto więc zaznaczyć, że sam fakt uprawiania sportu nie gwarantuje automatycznie etycznych postaw. Istotną rolę w ich kształtowaniu u młodych sportowców odgrywa szkoła.

Aż 45,5% nastolatków w Polsce deklaruje, że ich rodzice lub opiekunowie publikują ich wizerunek w internecie. Blisko jedna czwarta nastolatków (23,8%) przyznaje, że czuje się z tego powodu zawstydzona, a niemal 19% odczuwa niezadowolenie. Tymczasem jedynie 25% rodziców deklaruje, że przed publikacją zdjęcia lub filmiku pyta swoje dziecko o zgodę.

Ograniczenia wiekowe w serwisach społecznościowych i komunikatorach nie działają. Dwóch na trzech uczniów klas I–III ma własny smartfon, a połowa dzieci w tym wieku korzysta z serwisów społecznościowych. 31% ma konto na TikToku, 23% publikuje treści, 51% używa WhatsAppa. Mimo deklaracji platform o skutecznej weryfikacji wieku, dzieci trafiają do przestrzeni, które nie są dla nich przeznaczone – i które stanowią dla nich realne zagrożenie. Niemal jedno na troje dzieci ma negatywne doświadczenia w serwisach społecznościowych i komunikatorach.

43% rodziców obawia się uwodzenia dzieci online, w tym kontaktów ze sprawcami wykorzystania seksualnego lub nakłaniania do prostytucji. Jest to najczęściej wymieniane ze wszystkich zagrożeń dla dzieci online[1]. Potencjalnie każde dziecko może doświadczyć niebezpiecznych kontaktów w sieci. Możliwość nawiązania kontaktu przy zachowaniu złudnego poczucia bezpieczeństwa ułatwia komunikację i zwiększa ryzyko manipulacji lub wykorzystania. Co dziesiąty nastolatek był uwodzony w Internecie – odpowiednio 14% dziewcząt i 5% chłopców w wieku 13-17 lat[2].