Odnoszę nieraz wrażenie, że tak jesteśmy zafascynowani nowymi technologiami i możliwościami edukacji, że zapominamy o najprostszych, a zarazem, najważniejszych pytaniach: jakie mają być cele współczesnej edukacji? Czyje potrzeby ma zaspokajać? Co to są efekty edukacji? Czy można rozmawiać o wizji szkoły przyszłości, nie mając wizji absolwenta?Jakie są cele edukacji przyszłości?
Odnoszę nieraz wrażenie, że tak jesteśmy zafascynowani nowymi technologiami i możliwościami edukacji, że zapominamy o najprostszych, a zarazem, najważniejszych pytaniach: jakie mają być cele współczesnej edukacji? Czyje potrzeby ma zaspokajać? Co to są efekty edukacji? Czy można rozmawiać o wizji szkoły przyszłości, nie mając wizji absolwenta?
Temat jest nośny, przyzna chyba każdy, komu leży na sercu dobro edukacji, więc warto zaprosić nauczycieli, w szczególności innowacyjnych i niepokornych, do rozważenia tego ważnego problemu. Przecież on dotyczy podstaw edukacji i działania każdej szkoły: wszystkim po równo czy różnicować: cele, zadania, wymagania itp. Warto poszukać dobrej odpowiedzi!
Zainspirowany artykułem dr Marii Zając w
W Polsce uczy się mądrzej WF-u niż matematyki. Nie wymagamy od ucznia, żeby zrobił salto, jeżeli nie opanował prostego przewrotu. W matematyce tak właśnie postępujemy - wymagamy od uczniów rozwiązywania abstrakcyjnych zadań, ignorując fakt, że nie opanowali podstawowych działań, podstawowych pojęć matematycznych.
Kreatywność buduje, konstruuje, zmienia, czyli tworzy nową, ciekawszą szkołę i lepszy świat. Mówi się teraz i pisze coraz więcej o nowej warstwie społecznej, określanej jako "kreatywna klasa". Ilu jest w niej nauczycieli? Kto z nas, tak naprawdę, wytwarza nowe edukacyjne idee czy technologie? Jaki może być udział nauczycieli w budowaniu epoki kreatywności?
Myślenie o podniesieniu poziomu edukacji poprzez ograniczenie liczebności uczniów w klasach to niedorzeczność i marnotrawstwo pieniędzy – uważa Malcolm Gladwell, autor bestsellerów o zmianach społecznych i zachowaniach konsumenckich: 
