Na jesieni 2015 roku w polskich szkołach pojawi się zestaw kilkudziesięciu e-podręczników do nauczania na wszystkich poziomach kształcenia: w szkole podstawowej, gimnazjum, szkole ponadgimnazjalnej. Ale znaczenie e-podręcznika jest dużo szersze niż tylko aplikacja, w której zamknięte są określone treści związane z podstawą programową. To także e-zasoby – czyli wszystkie wartościowe materiały edukacyjne, które są dostępne w internecie na jeden klik i z których każdy (sic!) nauczyciel może złożyć sobie swój własny e-podręcznik. Już teraz.

Czujemy, że pewne rzeczy w wolnej Polsce nam nie wychodzą. Świadczy o tym emigracja, będąca chlebem powszednim – zwłaszcza młodych – rodaków. Nie chodzi jedynie o wyjazdy z kraju, ale coraz częściej również o emigrację wewnętrzną, która oznacza wycofanie się z wszelkiej aktywności społecznej i politycznej, a nawet ekonomicznej.

Dr Jacek Francikowski na łamach serwisu edunews.pl przytoczył rekomendacje IBE dotyczące wyposażenia szkolnych pracowni. Uważa, że proponowany sprzęt nie jest nowoczesny. Ma rację. Jednak rekomendacje dotyczyły minimalnego wyposażenia pracowni, które pozwoli realizować podstawę programową i rozwijać umiejętność pracy metodą badawczą. Tak jak autor artykułu uważamy, że warto rozmawiać o tym, czym powinny stać się w przyszłości szkolne laboratoria.

Przeprowadzenie ciekawych eksperymentów czy projektów wymaga odpowiedniego zaplecza a z tym do tej pory w szkołach bywało różnie. Dlatego w najbliższej przyszłości planowane jest doposażenie szkolnych laboratoriów by zwiększyć zainteresowanie uczniów naukami przyrodniczymi. Znalezienie nowoczesnych rozwiązań dydaktycznych pasujących do potrzeb i celów polskiej szkoły, jak i oczekiwań uczniów, staje się w tej sytuacji zadaniem kluczowym.

Trzy lata temu, 2 lipca 2011 roku zamieściłem na moim blogu tekst o egzaminach maturalnych. Dziś wystarczy jedynie zamienić kilka danych, bo pytania są nadal aktualne: "Czy szkoła źle przygotowuje uczniów? A może nauczyciele nie potrafią uczyć, a dyrektorzy wyciągać wniosków i wprowadzać programów naprawczych?".

Już od dłuższego czasu snuje mi się po głowie taka refleksja i w końcu znalazłam miejsce i chyba czas, aby nią się podzielić. Moje przemyślenia oparte są na własnym życiu. Byłam uczennicą jednego z najlepszych liceów w Poznaniu, wcześniej szkoła muzyczna, wymagająca. Odkąd dostałam w trzeciej klasie, czy w czwartej klasie świadectwo z czerwonym paskiem, do końca studiów moje końcowe oceny nie zeszły poniżej 5.