Dzisiaj chciałbym przybliżyć Wam pewną postać, o której istnieniu dowiedziałam się parę dni temu, a która myślę, że dzięki swojemu, jakże innemu, doświadczeniu edukacyjnemu, jest ważnym głosem w sprawie toczących się dyskusji na temat systemu edukacji, szkolnictwa, nauki.

Dziś internet kształtuje nowe style zachowań. Mamy wybór. Możemy pójść do kina lub obejrzeć najnowszą premierę w kinie domowym. Zrobić zakupy w sklepie internetowym, zamiast stać w kolejce do kasy. Czekać na ulubiony serial w telewizji lub obejrzeć go w dogodnym czasie na swoim tablecie. Zapłacić rachunki w sieci lub wybrać się na pocztę. Uczyć się w szkole lub wykorzystać na przykład zasoby Khan Academy siedząc w domu przy swoim biurku. No.., ale ten ostatni wybór nie jest już tak oczywisty.

Od pewnego czasu funkcjonuje kolejne - ukute przez socjologów - określenie uczniów uczęszczających obecnie do szkoły. Mówi się o nim pokolenie 3F: fun, friends and feedback (zabawa, przyjaciele i natychmiastowa informacja zwrotna). Czy to jest dla nich najważniejsze?

Żeby zrozumieć obecny świat nie wystarczy beczkę soli zjeść. Nauczyciele podejmują to zadanie. Dynamicznie zmieniający się świat stawia pedagogów i nauczycieli wobec nowych wyzwań oraz zadań, z którymi trzeba sobie jakoś poradzić. A może potrzebny jest dziś inny, nowy typ nauczyciela. Jakiego nauczyciela potrzebuje edukacja XXI wieku?

Staram się godzić tradycję amerykańską z europejską (chociaż europejskie mają bardzo różne oblicze) i polską (chociaż i tu wiele zależy od regionu). Wszystko się zmienia. Już i w Stanach Zjednoczonych nie można mówić o takiej etyce uczniowskiej i studenckiej, jak jeszcze do niedawna.

Kamera w klasie pomaga analizować, doskonalić i oceniać proces uczenia się i nauczania. Stosowanie kart oceny, wypełnianych samodzielnie przez uczniów oraz Przedmiotowego Systemu Oceniania uwzględniającego rozwój osobisty ucznia, osiągany dzięki danemu przedmiotowi oraz poniższa karta (samo)oceny prezentacji są w mojej praktyce ściśle z sobą wzajemnie powiązane.