Technologie, z którymi mamy do czynienia na co dzień, a zwłaszcza te, które towarzyszą nam przez większą część dnia, w domu, w pracy, także w szkole czy na uczelni, stwarzają nowe możliwości i szanse dla osobistej edukacji. Musimy się „tylko” nauczyć z nich korzystać do celów właśnie edukacyjnych.

Stosunkowo mało słyszymy w mediach edukacyjnych o tym, jak nowe technologie mogą pomóc w nauczaniu osób niepełnosprawnych, a jeszcze mniej o tym, czy wykorzystanie TIK w edukacji dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi przynosi dobre owoce lub jakie warunki trzeba spełnić, aby takie owoce przynosiło. Oczywiście najlepiej jest łączyć tradycyjne narzędzia dydaktyczne z tymi bardziej nowoczesnymi – trzeba eksperymentować, która formuła wydaje się dydaktycznie najbardziej odpowiednia.

Rozpoczęłam pracę z klasą pierwszą, w której przeważają sześciolatki. Aby uatrakcyjnić zajęcia utrwalające podział wyrazów na sylaby przyniosłam płytkę Makey Makey. To światowy wynalazek i nietypowy Midi kontroler. Choć wygląda niepozornie zastosowań na lekcjach może mieć dziesiątki.

(C) Edunews.pl

Czy w szkole XXI wieku potrzebujemy technologii i do czego? Takie pytanie może wydać się nieco dziwne. Patrząc jednak z zewnątrz na technologie (nie)obecne w placówkach oświatowych wielokrotnie można dojść do wniosku, że ten potencjał nie do końca w szkołach jest optymalnie wykorzystany.

fot. domena publiczna - Pixabay.com

Nie od dziś wiadomo, że uczniowie lubią się dobrze bawić. Niestety szkolna codzienność wymaga od nich zupełnie innych zachowań. Niektóre gimnazjalne lekcje w powszechnym przekonaniu szczególnie nie nadają się do zabawy – fizyka, matematyka, ale również historia, której uczę zaledwie od roku. Może właśnie dlatego, w ramach poszukiwania własnego sposobu na historię, postanowiłam sprawdzić, jak zostanie przez uczniów przyjęta lekcja powtórzeniowa w formule klasowego turnieju, wzorowanego na popularnej kilka lat temu grze telewizyjnej „Awantura o kasę”.

fot. Specjalni.pl

Nie możemy zapomnieć, że autyzm dotyka zarówno dzieci nisko, jak i bardzo wysoko funkcjonujące. O Zespole Aspergera natomiast mówimy w odniesieniu do osób, które pozostają w normie intelektualnej, mówią płynnie, chociaż ze specyficzną melodią w głosie i nie są społecznie wyobcowane. Ich zachowania społeczne natomiast można określić jako dziwne, niezrozumiałe lub znacznie różniące się od przeciętnych osób. Wszystkich zachowań społecznych i właściwych relacji musimy takie osoby uczyć często przez całe życie, gdyż nie są one dla nich tak oczywiste. Do tej kategorii zalicza się ludzi o bardzo różnym poziomie inteligencji. Niektóre osoby z ZA mają naprawdę duże możliwości intelektualne i często osiągają sukcesy w świecie nauki.