Jedną z nowych technologii edukacyjnych, jeszcze dość rzadko spotykanych w szkołach w Polsce, jest rozszerzona rzeczywistość (ang. augmented reality, AR). Można ją zdefiniować jako system, który łączy nasz świat rzeczywisty z tym generowanym komputerowo. Zazwyczaj oznacza to wykorzystanie obrazu z kamery, aby wyświetlić dodatkowe dane lub generowane komputerowo animacje.

Skuteczność edukacji jest (powinna być) oczkiem w głowie nauczycieli, dyrektorów i szkoły. Pisze się i mówi o niej oraz o jakości kształcenia wiele od szeregu lat. A ich wartość spada. Jak podnieść efektywność kształcenia? Czy skuteczność szkoły poprawi stosowanie nowoczesnych technologii TIK? Czy one aktywizują uczniów we właściwym kierunku? Czy motywują do pracy i wysiłku oraz poprawią jej jakość i skuteczność?

Stara maksyma brzmi: dopóki nie spróbujesz, to nie wiesz jak smakuje. Zgodnie z nią powinniśmy postępować tak z technologiami informacyjno-komunikacyjnymi w edukacji szkolnej. Podejścia typu „nie, bo nie“ lub "nie, bo się boję", trudno uznać za właściwe. Z góry bowiem przekreślamy możliwy rozwój kompetencyjny i dydaktyczny uczniów oraz nauczyciela. Pozwólmy zatem sobie próbować, jak najczęściej, bo wybór narzędzi mamy nadzwyczaj szeroki. Dla tych, którzy chcą popróbować, proponujemy szkolenie online.

Jest wiele głosów krytykujących wprowadzenie technologii informacyjno-komunikacyjnych (TIK) do pracy z dziećmi. Niektórzy uważają, że dzieci powinny uczyć się pisać, liczyć, rysować, wycinać, bawić się, a naukę z wykorzystaniem TIK można odłożyć na potem (niech sami się nauczą...). To raczej nie jest dobre rozwiązanie, o czym postaramy się powiedzieć podczas prezentowanego tu warsztatu online.

Ta analiza przygotowana przez Instytut Badań Edukacyjnych powinna zastanowić każdego rodzica i nauczyciela. Uczniowie pozbawieni technologicznych zdobyczy osiągają słabsze wyniki, ale też słabsi są ci, którzy w nadmiarze korzystają z komputera, tabletu, komórki czy Internetu. Czy nowoczesne technologie pomagają w nauce? Zdania naukowców są w tej sprawie od dawna podzielone. Nowych argumentów dostarcza ostatnie międzynarodowe badanie umiejętności 15-latków (PISA).

Kiedy w 2002 roku pojawiły się w polskich szkołach pierwsze dzienniki elektroniczne, wielu nauczycieli, rodziców i uczniów upatrywało w nich różnorakich zagrożeń czy utrudnień związanych ze zmianami. Musiało minąć kilka lat, zanim e-dziennik został powszechnie uznany za narzędzie wspierające nie tylko organizację pracy szkoły, ale także efektywną komunikację na linii nauczyciel-rodzic-uczeń. Dziś z tego rozwiązania korzysta ponad 2600 szkół, a interaktywne tablice czy plany lekcji są powszechnie wykorzystywane w każdej nowoczesnej placówce. A czy można mieć szkołę w telefonie?